پیام سپاهان - اصفهان- راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال در کنار حالوهوای حماسی، بازتابی از مطالبات، امیدها و پیامهای سیاسی و اجتماعی مردمی بود که همچنان خود را در سرنوشت کشور سهیم میدانند.
خبرگزاری مهر،گروه استانها- ریحانه شهبازی: صبح ۲۲ بهمن، اصفهان چهرهای متفاوت به خود گرفته است. سرمای بهمنماه روی گونهها مینشیند، اما خیابانهای منتهی به مسیر راهپیمایی گرم و پرجنبوجوشاند. پرچمهای سهرنگ در دستها موج میزند، سرودهای انقلابی در فضا میپیچد و خانوادهها، گروهگروه، به جمعیتی میپیوندند که از هر سن و قشری در آن دیده میشود.
اینجا فقط یک مراسم سالگرد نیست؛ برای بسیاری از حاضران، «حضور» معنایی فراتر از راه رفتن در یک مسیر دارد؛ نوعی اعلام موضع، نوعی استقلال و نوعی ابراز تعلق.
همزمان با موج جمعیتی که در مسیرهای منتهی به میدان امام خمینی(ره) در حرکت بود، آسمان اصفهان هم رنگ و بوی ۲۲ بهمن گرفت؛ پاراگلایدرها با حمل پرچم جمهوری اسلامی ایران بر فراز میدان به پرواز درآمدند و با اجرای پروازهای نمایشی در رنگهای سبز، سفید و قرمز، نگاهها را به بالا کشاندند. این نمایش هوایی، در کنار نوای سرودهای انقلابی و تکان خوردن پرچمها در دست مردم، جلوهای متفاوت و پرشور به فضای مراسم بخشیده بود و بسیاری از حاضران لحظهها را با تلفنهای همراه خود ثبت میکردند.
در حاشیه میدان نیز حالوهوای یک جشن مردمی جریان داشت؛ نمایشگاهی از دستاوردهای پیشرفت و شرکتهای دانشبنیان برپا شده بود و غرفههای پذیرایی و برنامههای فرهنگی برای گروههای سنی مختلف، جمعیت را به مکث و گفتوگو دعوت میکرد. در میان جمعیت، برخی نمادها و دستسازههای مردمی با مضامین طنزآمیز و سیاسی نیز به چشم میخورد که نشاندهنده تنوع نگاهها و شیوههای بیان در این راهپیمایی بود و به فضای مراسم رنگی از خلاقیت و روایت مردمی میداد.
به عبارتی دیگر حضور مردم در ۲۲ بهمن، برای بسیاری، فقط یک آیین تکراری نیست؛ نوعی اعلام هویت جمعی است. با گذشت بیش از چهار دهه از انقلاب، استمرار این حضور نشان میدهد بخشی از جامعه هنوز این روز را فرصتی برای ابراز وفاداری به اصل نظام و آرمانهای اولیه آن میداند، حتی اگر نسبت به برخی عملکردها نقد داشته باشد
نسل انقلاب؛ وفاداری به یک آرمان
در میان جمعیت، مردی با موهای سپید و چفیهای بر دوش، با حوصله قدم برمیدارد. خودش را از نسل اول انقلاب میداند و میگوید: ما روزهای قبل و بعد از انقلاب رو دیدیم. سختی کشیدیم، اما برای استقلال کشورمان بود. حضور امروز ما یعنی وفاداری به همون مسیری که شروع شد.
او تأکید میکند که شرکت در راهپیمایی برایش یک وظیفه شخصی است:وقتی مردم میآیند، یعنی انقلاب هنوز تو دلها زندهست.
کمی جلوتر، یک پدر و مادر همراه دو فرزندشان ایستادهاند. پدر خانواده با صراحت از مشکلات اقتصادی میگوید: فشار هست، گرونی هست، کسی منکرش نیست. اما ما کشورمان رو جدا از مشکلاتش نمیبینیم. اومدیم بگیم مطالبه داریم، ولی پشت ایران هم هستیم.
همسرش ادامه میدهد: حضور ما فقط تأیید وضع موجود نیست؛ بیشتر نشان میدهد با وجود سختیها، ناامید نشدیم.
چند دانشجوی جوان با پرچمهایی در دست، با شور و شوخیهای دوستانه در حال حرکتاند. یکی از آنها میگوید: برای ما، حضور یعنی اینکه آینده کشور برای ما مهم. شاید نسل ما نقد داشته باشد، سؤال داشته باشد اما بیتفاوت نیست. در واقع در شرایط کنونی که دشمن در پشت مرزها در کمین ایستاده باید نشان دهیم که پشت نظام ایستادهایم، هرچند که وضعیت اقتصادی مطلوبی نداریم.
او راهپیمایی را «پیام به نسل خودش» میداند: اینکه میشود هم مطالبهگر بود، هم نسبت به سرنوشت کشور بیتفاوت نبود.
کودکان؛ تصویر تداوم
دستهای کوچک در دست پدر و مادرها، صورتهای رنگشده و بادکنکهای سهرنگ، تصویری از آینده میسازد. برای بسیاری از خانوادهها، آوردن فرزندان به این مراسم یعنی انتقال یک حس مشترک: حس تعلق، حس غرور ملی و اینکه «ما بخشی از این کشوریم».
از نگاه شرکتکنندگان، جمعیت انبوه در چنین مناسبتهایی نماد «پشتوانه مردمی» است؛ عاملی که به باور آنها میتواند در معادلات سیاسی و بینالمللی بهعنوان نشانهای از ثبات و اقتدار ملی تعبیر شود. این تصویر، چه در رسانههای داخلی و چه در بازتابهای خارجی، بخشی از روایت رسمی قدرت ملی را شکل میدهد.
راهپیمایی امسال بیش از هر چیز صحنه حضور نسلهایی بود که انقلاب را ندیدهاند. پیام ضمنی بسیاری از بزرگترها به جوانترها، «حفظ کشور در کنار اصلاح آن» است؛ اینکه مطالبهگری و تعلق ملی میتوانند همزمان معنا داشته باشند.
پیام جهانی و پیام به دشمنان
در ادبیات بسیاری از حاضران، حضور مردم نوعی «پاسخ میدانی» به تحلیلهایی است که از فاصله گرفتن مردم از نظام سخن میگویند. آنها این اجتماع را پیامی به بیرون از مرزها میدانند؛ پیامی مبنی بر اینکه با وجود فشارها، جامعه ایران همچنان در بزنگاههای نمادین در صحنه حاضر میشود.
در لابهلای پرچمها، سرودها و همقدمی نسلها، یک حس مشترک به چشم میآید: غرور از «ایرانی بودن». برای بسیاری، ۲۲ بهمن نهفقط یادآور یک تحول سیاسی، بلکه یادآور دورهای از ایستادگی، استقلالخواهی و هویت ملی است؛ حسی که فارغ از نگاههای جناحی، در چنین روزی پررنگتر بروز پیدا میکند.
۲۲ بهمن در اصفهان، روایتی چندلایه است؛ از خاطره و وفاداری گرفته تا مطالبه و آیندهنگری. خیابانهای شهر در این روز، فقط محل عبور جمعیت نیستند؛ صحنه تلاقی نسلها، روایتها و برداشتهای متفاوتیاند که همگی زیر یک پرچم، معنای «حضور» را به زبان خودشان تعریف میکنند.