پیام سپاهان - اعتماد / «وفاق؛ فرصت کارآمدسازی دولت» عنوان یادداشت روز در روزنامه اعتماد به قلم نورالدین آهی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
استعفای وزیر نفت را نباید صرفا یک تغییر در یک وزارتخانه دید. در آغاز سال سوم دولت، هر تغییر مدیریتی می‌تواند فرصتی برای بازآرایی دولت و عبور از «مدیریت وضع موجود» به سمت دولت حل مساله باشد. امروز مساله کشور کمبود نیروی انسانی توانمند نیست؛ مساله، انتخاب و به‌کارگیری درست این نیروهاست. ایران مدیران باتجربه، متخصصان جوان، نخبگان دانشگاهی و نیروهای اجرایی توانمندی دارد که می‌توانند در کنار یکدیگر مسائل پیچیده کشور را حل کنند. دولت باید از این ظرفیت استفاده کند. شرایط امروز کشور اجازه نمی‌دهد مدیریت‌ها صرفا براساس ملاحظات سیاسی، سهم‌خواهی یا حفظ وضع موجود شکل بگیرد. هر انتصاب باید یک سوال روشن داشته باشد؛ این مدیر قرار است کدام مساله را حل کند و با چه شاخصی عملکرد او سنجیده خواهد شد؟ اینجاست که باید درباره «وفاق» صریح باشیم. وفاق به معنای کنار آمدن با ناکارآمدی نیست. وفاق یعنی کنار هم قرار دادن ظرفیت‌های مختلف برای تامین منافع ملی. وفاق باید دولت را کارآمدتر کند، نه اینکه ناکارآمدی را تثبیت کند. رییس‌جمهور برای اجرای راهبردهای خود به مدیرانی نیاز دارد که علاوه بر تخصص، با جهت‌گیری‌های دولت هم‌راستا باشند؛ مدیرانی که سیاست را بفهمند، تصمیم بگیرند، مسوولیت بپذیرند و در برابر نتیجه پاسخگو باشند. همراهی با دولت تنها یک عنوان سیاسی نیست؛ توان تبدیل راهبرد رییس‌جمهور به نتیجه، معیار واقعی همراهی است. پیشنهاد مشخص من این است که دولت در آغاز سال سوم، یک ارزیابی عملکرد مدیران ارشد را در دستور کار قرار دهد؛ ارزیابی‌ای مبتنی بر تخصص، کارآمدی، پاکدستی، سرعت تصمیم‌گیری، توان حل مساله، هماهنگی بین دستگاهی و میزان تحقق برنامه‌ها. همزمان باید مسیر استفاده از نیروهای کارآمد و هم‌راستا با راهبردهای رییس‌جمهور بازتر شود؛ نیروهایی که ممکن است وابستگی جناحی مشخصی نداشته باشند، اما سرمایه تخصصی و اجرایی کشورند و می‌توانند برای دولت ارزش افزوده ایجاد کنند.
این رویکرد یک نتیجه مهم دیگر هم دارد؛ بازسازی سرمایه اجتماعی. مردم زمانی به دولت اعتماد می‌کنند که ببینند معیار انتخاب مدیران، شایستگی و نتیجه است نه رابطه.
وقتی مردم ببینند مدیر براساس توانایی انتخاب شده و در برابر عملکرد خود پاسخگوست، اعتماد عمومی نیز امکان بازسازی پیدا می‌کند. سال سوم دولت باید سال کارآمدسازی، پاسخگویی و نتیجه‌محوری باشد. تغییر چند مدیر به تنهایی بازآرایی نیست؛ بازآرایی واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که معیار انتخاب مدیر تغییر کند. به باور من، رییس‌جمهور باید از فرصت پیش‌آمده برای یک پیام روشن مدیریتی استفاده کند؛ دولت وفاق، دولت همه ظرفیت‌های ایران است، اما وفاق با ناکارآمدی تفاوت دارد.
وفاق را باید حفظ کرد، اما باید آن را از «همراهی سیاسی» به هم‌افزایی برای حل مسائل کشور ارتقا داد. این می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای باشد؛ فصلی که در آن کارآمدی، شایسته‌سالاری و اعتماد عمومی سه ضلع اصلی بازآرایی دولت باشند.