پزشکیان و صدا و سیما؛ اگر طبیب بودند، سر خود دوا نمودند

پیام سپاهان - هم میهن /متن پیش رو در هم میهن منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
مسعود پزشکیان باید به این نکته درباره صدا و سیما رسیده باشد که « اگر طبیب بودند، سر خود دوا نمودند». واقعاً چه امیدی به صدا و سیما وجود دارد؟
فرهاد فخرآبادی| دو روز پیش نامه‌ای به امضا مدیران پلتفرم‌های فیلم و سریال خطاب به رئیس جمهور منتشر شد که در آن از ساترا گله کرده‌اند و دست کمک را به سمت مسعود پزشکیان دراز کرده‌اند.
البته که پیش از این درباره ساترا و نقشی که در دولت سیزدهم برای آن ترسیم شده نوشته شده و بیان برخی مسائل تکرار مکررات است اما به مناسبت نوشتن این نامه، بیان چند نکته خالی از لطف نیست.
۱- اساسا ماجرای سپرده شدن نظارت بر شبکه نمایش خانگی به ساترا از ریشه اتفاق طنزی است و اگر به ناظران بیرونی گفته شود، ممکن است فکر کنند که بحث شوخی است. مگر می‌شود برای رقابت با یک دستگاه، به مجموعه‌های دیگر اجازه فعالیت داده شود اما نظارت بر همان مجموعه‌ها را به آن دستگاه واگذار کنند؟ نمی‌دانم در جهان چنین چیزی سابقه دارد یا خیر اما اگر هم باشد نادر است. حالا اینکه آن سازمان از مجموعه‌های ایجاد شده ضعیف‌تر هم باشد خود داستان طنز دیگری است. مثل اینکه نظارت بر پرسپولیس و استقلال را به تیم دسته سومی پاس همدان واگذار کنند.
۲- چرا الان صدای اعتراض در آمده است؟ جواب ساده است. در دولت قبل که صدا و سیما و دولت در یک جریان سیاسی بودند که اصلا امید به گله نمی‌توانست وجود داشته باشد. اگر الان مدیران پلتفرم‌ها دست به قلم شده و شکایت کرده‌اند، به علت تغییری است که در تفکرات دولت احساس می‌کنند. وگرنه اگر آش همان آش و کاسه همان کاسه بود که خودشان هم می‌دانستند تلاش‌شان آب در هاون کوبیدن است. امید به مسعود پزشکیان وجود دارد که از او کمک خواسته‌اند.
۳- رئیس جمهور، ریاست شورای عالی انقلاب فرهنگی را هم بر عهده دارد و خودش هم منتقد راهی است که صدا و سیما می‌رود. اگر توان تغییر در رفتار و کردار صدا و سیما را ندارد، حداقل در این زمینه که می‌تواند حرکتی انجام دهد. فراموش نکنیم که در بین اعضا شورا، سه وزیر و یک معاون پزشکیان وجود دارند که طبیعتاً باید در تصمیمات کلان همسو با رئیس جمهور باشند که اگر نباشند باید تاسف خورد. علاوه بر آنها، رئیس دو قوه دیگر هم نشان داده‌اند که همراه با پزشکیان هستند. شاید گفته شود که دولت در شورا در اقلیت است اما همین که رئیس جمهور حرکتی انجام دهد خودش می‌تواند امیدبخش باشد.
۴ـ مسعود پزشکیان باید به این نکته درباره صدا و سیما رسیده باشد که « اگر طبیب بودند، سر خود دوا نمودند». واقعاً چه امیدی به صدا و سیما وجود دارد؟ با این سیستم فکری که مشاهده می‌شود، هیچ امیدی نیست. صدا و سیما که روز به روز بیشتر در حال افت است و رسانه مطلوب اقلیت تندرو شده است. طبیعتاً با نگاهی که بر صدا و سیما حاکم است، تلاش می‌شود که پلتفرم‌ها را هم به حال و روز خودشان بیاندازند.
۵ـ هر چند که کشور مسائل مهمتری برای ورود رئیس جمهور دارد اما شاید کنار گذاشتن وفاق و ایستادگی مقابل تندروها در این زمینه بتواند کارساز باشد. همین یک سرگرمی را هم از مردم بگیرند، بیشتر از آنچه که هست جذب شبکه‌های خارجی پخش فیلم و سریال می‌شوند که تفاوت فرهنگی زیادی با ما دارند. اندکی دلسوزی و جسارت لازم است.