پیام سپاهان - اعتماد /متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
بازی مقابل نیوزیلند برای سپیدپوشان ایران تجربهای پرفشار و پر از نوسان بود؛ نمایشی که در آن هیجان گل زدن با اضطراب عقب افتادن مقابل هم آمیخته شد. نتیجه ۲-۲ اگرچه از نظر امتیاز گرفتن نتیجهای خنثی است اما از نظر عملکردی نشاندهنده شکاف عمیق میان تواناییهای هجومی و آسیبپذیریهای دفاعی شاگردان امیر قلعهنویی بود.
بازار ![]()
در جریان این ۹۰ دقیقه ایران مدام در یک چرخه مکرر قرار داشت، عقب افتادن از حریف و سپس تلاش برای جبران. این وضعیت شانه به شانه بودن با حریف نشان داد که تیم ملی در بخش دفاعی هنوز به آن ثبات و اعتماد به نفس لازم را برای مدیریت بازیهای بزرگ پیدا نکرده است! آن هم در شرایطی که کادر فنی بیش از سه سال است که تیم ملی را در اختیار داشته و در چندین تورنمنت شرکت کردهاند. وقتی نگاهی به ارزیابیهای فیفا میاندازیم مشخص میشود که این بازی داستان دو دنیای کاملا متفاوت را روایت میکند.
در دنیای درخشش در این بازی نام رامین رضاییان فراتر از همه میدرخشید. رامین در پست دفاع راست فراتر از یک مدافع عمل کرد و با روحیه مهاجمگونه خود، به موتور محرک تیم تبدیل شد. ثبت نمره خیرهکننده ۹.۳ نه تنها او را به بهترین بازیکن ایران در این مسابقه تبدیل کرد بلکه نشاندهنده عملکردی استثنایی بود که با ثبت یک گل و یک پاس گل مسیر بازی را برای ایران تغییر داد. رامین همینطور جایزه بهترین بازیکن زمین را هم دریافت کرد و با دو گلی که به ثمر رساند تبدیل به نخستین بازیکن ایرانی شد که در دو جام جهانی گل زده است.
او در روزی که بسیاری از بازیکنان از جمله شجاعخلیلزاده در حال لغزش بودند مانند یک ستون استوار تیم را از فروپاشی نجات داد. اما در نقطه مقابل وقتی به نمرات بازیکنان نگاه میکنیم تصویری بسیار تاریک و نگرانکننده از خط دفاعی ترسیم میشود. اگر رامین اوج بود میلاد محمدی در سمت چپ و شجاع خلیلزاده در مرکز خط دفاعی در قله نقاط ضعف تیم ملی قرار داشتند. میلاد با ثبت نمره ۶.۱ ضعیفترین عملکرد را در میان تمام ملیپوشان حاضر در زمین داشت. عملکردی که به وضوح در کنترل جناح چپ و جلوگیری از نفوذ حریف ناتوان بود. اما همانطور که گفته شد این ضعف تنها به میلاد محدود نمیشد و در قلب خط دفاعی هم شجاع خلیلزاده و علی نعمتی نتوانستند آن صلابت و ثبات همیشگی را حفظ کنند و در برابر حملات نیوزیلندیها عملکردی بسیار ضعیف و آسیبپذیر از خود نشان دادند. اشتباهات سریالی خلیلزاده که قبل از جام حضورش در اردوی تیم ملی به خاطر سن بالا و عدم آمادگیاش با انتقادات زیادی مواجه شده بود کمر تیم را شکست.
این فروپاشی در خط دفاعی اثر زنجیرهای داشت و به بخش حمله نیز سرایت کرد. مهدی طارمی که همه نگاهها و انتظارات روی او متمرکز بود در میان فشار مدافعان نیوزیلندی و عدم آرامش در جریان بازی کاملا خنثی شد. وقتی خط دفاعی نمیتواند توپ را حفظ کند یا فضا را کنترل کند مهاجم هم در جزیرهای از تنهایی و فشار قرار میگیرد. در نهایت بازی مقابل نیوزیلند درس بزرگی برای کادر فنی داشت؛ ایران تلاشی دوگانه را تجربه کرد، درخشش فردی خوب در یکسو (رامین) و ضعف ساختاری و جمعی در سوی دیگر (خط دفاعی). در این شرایط به نظر میرسد برای قلعهنویی در بازیهای پیش رو بازسازی و تثبیت خط دفاعی دیگر یک انتخاب نیست بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقا در این تورنمنت است. آن هم زمانی که بدانیم قرار است در بازی بعد مقابل یکی از ترسناکترین خطوط حمله جام به میدان برویم.